Spectaculair onspectaculair – Haitink terug in eigen Zaal

bernard haitink tijdens conversations op het Conservatorium AmsterdamHet Conservatorium van Amsterdam is dit schooljaar gestart met een reeks conversations waarin prominente musici en andere kunstenaars worden geïnterviewd ten overstaan van een publiek van studenten, docenten en andere belangstellenden.
Het publiek krijgt de ruimte om vragen te stellen.

Op dinsdag 23 februari werd Bernard Haitink geïnterviewd door muziek historicus en Cva docent Michel Khalifa.
De bijeenkomst vond plaats in de Bernard Haitink zaal van het spectaculaire gebouw van het conservatorium aan de Oosterdokskade te Amsterdam.

Ongemakkelijk

De eerste vraag van Kalifa ging over dat gegeven: hoe voelt het om in een zaal die naar je is genoemd, te worden geïnterviewd?

Haitink zuchtte diep en deed meteen wat hij de hele sessie zou volhouden: zo eerlijk mogelijk antwoorden op vragen hoe simpel of complex ook.

Het voelde ongemakkelijk. Hij was ooit een middelmatige vioolstudent geweest aan het conservatorium van Amsterdam. Had op een dag het plan opgevat om te gaan studeren en van het een kwam het ander. Zo was het gegaan, wat viel er verder nog te zeggen?

Net als in zijn musiceren was Haitink in zijn antwoorden nooit uit op effectbejag.

Voor wie goed oplette was er veel moois. Hij prees zijn leraren van het eerste uur, viooldocent Jos de Clercq en dirigent Felix Hupka.

Haitink sprak over zijn mentor en artistiek adviseur Marius Flothuis zonder wie hij nooit zijn eerste jaren bij het -toen nog niet in naam Koninklijke – Concertgebouw Orkest tot een succes zou hebben kunnen maken.

Over musiceren

En hij sprak over de aandrang om muziek te maken.

Voor hem, is dat waar het allemaal mee begint. Haitink plaatste deze drang van binnenuit, die hij koestert, tegenover de persoonsverheerlijking van buitenaf, die hij als een bijzaak ziet.

Natuurlijk; Haitink is geen groot spreker en zijn Engels ( vanwege de internationale samenstelling van het publiek werd het interview in het Engels afgenomen ) was soms onhandig.
Maar dat deed niets af aan het feit dat hij dingen zei, die voor een nieuwe generatie musici van groot belang zijn.

Dat maakte de middag met ‘de beroemdste alumnus van het conservatorium van Amsterdam’ tot een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van de school.

Hoewel Haitink zichzelf typeerde als ‘a man from the past’ waren zijn meningen en zijn antwoorden relevant in het meest actuele debat over de rol en de functie van een conservatorium anno 2016.

Of het nu gaat om de oorspronkelijkheid van de drang om te musiceren, de veranderende relatie tussen docent en leerling, of het uit elkaar houden van hoofd en bijzaken in het muziek vak, Haitink kwam voorzichtig en behoedzaam formulerend met weinig woorden tot de kern van de zaak.

Zijn optreden was daardoor spectaculair onspectaculair.

1 reactie

  1. Leonoor op zegt:

    mooi verwoord, de bescheidenheid en dienstbaarheid komt goed over. Een verhaal over Bernard Haitink dat ik heb onthouden als kenmerkend voor de manier van omgaan met mensen in een orkest is dat als hij een hoboïst op een mooie manier een thema hoort spelen, daardoor geraakt en geïnspireerd dat laat horen aan de violisten en als dirigent zo verbindingen maakt en niet persé zelf wil bepalen hoe iets gespeeld moet worden. Ik heb zelf ook viool gestudeerd in Amsterdam bij Bouw Lemkes (in januari overleden, 91 jaar geworden) en heb nu een heel bijzonder leven als initiatiefneemster van de woongroep Contact &amp

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.