Van Bach naar Beethoven in één week

Het is alweer meer dan een week geleden dat de laatste noten van de Mathäus Passion in de uitvoering met de Nieuwe Philharmonie Utrecht wegstierven in de Nicolaïkerk.

In mijn vorige stukje schreef ik over het feit dat de voorbereidingen voor de jaarlijkse uitvoeringen enerzijds pas op het laatste moment, namelijk drie dagen voor de eerste uitvoering, beginnen en anderzijds eigenlijk nooit ophouden, omdat de musici de muziek steeds met zich mee dragen.

Ook ik blijf vol van de muziek, die weliswaar in de kerk wegstierf, maar in mij nog dagelijks, en ook vaak ’s nachts, doorklinkt.

Dat is niet onplezierig; het is ook een manier van studeren. Je kunt klemtonen verleggen, andere tempi uitproberen en zoeken naar verbanden, allemaal met je innerlijke oor. Daar hoeft geen huisgenoot of buurman last van te hebben. Ook niet als het midden in de nacht gebeurt.

De uitvoeringen met de NPU waren voor mij ook dit jaar weer onvergetelijk.Toen ik vorig jaar besloot om de uitvoeringen vanaf de viool te gaan leiden en niet als dirigent voor het gezelschap te gaan staan, had ik wel al een vermoeden dat het mogelijk moest zijn om de verantwoordelijkheid voor de uitvoering in handen te leggen van het collectief.
Maar dat het tot zulke intense uitvoeringen kon leiden en tot zoveel ontroerde en geïnspireerde reacties van publiek en musici, kon ik alleen maar hopen.

Veel tijd om stil te staan bij de twee middagen in Jacobi- en Nicolaï-kerk is er niet.
Afgelopen week was ik veel in Amsterdam om met mijn vioolstudenten te werken en de verloren lesdag van Goede Vrijdag in te halen, terwijl ik tussen de bedrijven door met Bart probeerde de belangstelling die er vanuit Frankrijk was voor uitvoeringen van de Matthäus volgend jaar om te zetten in concrete overeenkomsten (daarover later meer).

Deze week werk ik met het Narratio-kwartet aan Beethoven opus 59.1 en opus 18.6. Op zaterdagavond 18 april spelen we in de Waalse kerk te Amsterdam en op zondagmiddag 19 april in het Theehuis in het Oda-park te Venray.

Op de vraag wat ik het liefste doe, dirigeren, spelen of lesgeven, heb ik na al die jaren nog steeds geen antwoord. Steeds als ik ergens inzit vind ik dát het mooist. Vorige week was dat de Matthäus, deze week heb ik het gevoel dat er nooit iets mooiers is gemaakt dan een Beethoven strijkkwartet.

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.